📖 அதிகார விளக்கம்
“உறுப்புநலனழிதல்” அதிகாரம் இந்தத் தலைப்பை மையமாகக் கொண்டு பத்து குறள்கள் மூலம் அதன் பொருள், பயன்பாடு, வாழ்வியல் முக்கியத்துவம் ஆகியவற்றை விளக்குகிறது. காமத்துப்பாலில் வரும் இந்த அதிகாரம் காதல், மனஉணர்வு, கூடல், பிரிவு, ஊடல் போன்ற அக வாழ்க்கையின் நுண்ணிய உணர்ச்சிகளை கவிதைநயத்துடன் வெளிப்படுத்துகிறது. இந்த அதிகாரத்தின் தொடக்கக் குறள்கள் “சிறுமை நமக்கொழியச் சேட்சென்றார் உள்ளிnநறுமலர் நாணின கண்.” போன்ற கருத்துகளால் தலைப்பின் பொருளை விரிவாக்குகின்றன.
🌐 Adhikaram Meaning
This Adhikaram focuses on “Wasting Away”. Its ten Kurals explain what this virtue or life situation means, why it matters, and how it should be understood in real life. As part of the Book of Love, it belongs to the poetic treatment of inner emotions, union, separation, longing and lovers’ subtle feelings. The opening Kurals develop the theme through ideas such as: “While we endure the unbearable sorrow, your eyes weep for him who is gone afar, and shun (the sight of) fragrant flowers.”
இந்த அதிகாரத்தின் குறள்கள்
குறள் 1231
சிறுமை நமக்கொழியச் சேட்சென்றார் உள்ளி
நறுமலர் நாணின கண்.
While we endure the unbearable sorrow, your eyes weep for him who is gone afar, and shun (the sight of) fragrant flowers.
குறள் 1232
நயந்தவர் நல்காமை சொல்லுவ போலும்
பசந்து பனிவாரும் கண்.
The discoloured eyes that shed tears profusely seem to betray the unkindness of our beloved.
குறள் 1233
தணந்தமை சால அறிவிப்ப போலும்
மணந்தநாள் வீங்கிய தோள்.
The shoulders that swelled on the day of our union (now) seem to announce our separation clearly (to the public).
குறள் 1234
பணைநீங்கிப் பைந்தொடி சோரும் துணைநீங்கித்
தொல்கவின் வாடிய தோள்.
In the absence of your consort, your shoulders having lost their former beauty and fulness, your bracelets of pure gold have become loose.
குறள் 1235
கொடியார் கொடுமை உரைக்கும் தொடியொடு
தொல்கவின் வாடிய தோள்.
The (loosened) bracelets, and the shoulders from which the old beauty has faded, relate the cruelty of the pitiless one.
குறள் 1236
தொடியொடு தோள்நெகிழ நோவல் அவரைக்
கொடியர் எனக்கூறல் நொந்து.
I am greatly pained to hear you call him a cruel man, just because your shoulders are reduced and your bracelets loosened.
குறள் 1237
பாடுபெறுதியோ நெஞ்சே கொடியார்க்கென்
வாடுதோட் பூசல் உரைத்து.
Can you O my soul! gain glory by relating to the (so-called) cruel one the clamour of my fading shoulders?.
குறள் 1238
முயங்கிய கைகளை ஊக்கப் பசந்தது
பைந்தொடிப் பேதை நுதல்.
When I once loosened the arms that were in embrace, the forehead of the gold-braceleted women turned sallow.
குறள் 1239
முயக்கிடைத் தண்வளி போழப் பசப்புற்ற
பேதை பெருமழைக் கண்.
When but a breath of breeze penetrated our embrace, her large cool eyes became sallow.
குறள் 1240
கண்ணின் பசப்போ பருவரல் எய்தின்றே
ஒண்ணுதல் செய்தது கண்டு.
Was it at the sight of what the bright forehead had done that the sallowness of her eyes became sad?